Epidemiloški podaci koji bi govorili za incidenciju i prvalenciju niko-tinizacije u toku jedne godine, razlikuju se od jedne do druge sredine, kulture, običaja navika i uzrasta. Dakle, niko sa sigurnišću ne može reći koliki je broj osoba koje se nikotinizraju u svijetu, niti dati tačne podatke, koliki je broj, u jednoj godini novih osoba, koje započinju sa nikotiniziranjem.

Jedno se sigurno može reći: da je porast nikotinizacije realan i zastrašu-jući, pogotovu u adolescentnoj  populaciji. To je i osnovni razlog, zašto se ova tema obrađuje u udžbeniku, koji je namjenjen medicinarima i budućim stomatolozima. To je namjena osobama koje u budućem dobu moraju imati socijalnu, profesionalnu i prosvjetiteljsku ulogu u sprječavanju upotrebe duvana, znači smanjenja nikotinizacije.

Zavisnost od nikotina se razvija brzo. Često potencirana neodoljivim pritiskog vršanjaka, koji upotrebu cigareta potenciraju ili kao generacijski imidž, ili posebnu vrstu anksiolitika. To je prevazilaženje trenutnih ili dužih kriznih situacija. Krize su neminovne u adolescenciji, ali se moraju rješvati drugačije.

Nikotin izaziva niz štetnih posljedica: karcinom pluća, emfizem, promjene na krvnim sudovima. U tom pogledu upozorenja na štetnost nikotina, sve više dolaze od stručnjaka iz drugih medicinskih disciplina, iako u nejvećoj mjeri pripadaju psihijatrijskom intersovanju i obaveznostima.

Nikotinski apstinecijalni sindrom počinje nakon jedan sat po upotrebi posljednje cigarete, a dostiže vrhunac u prvih 24 časa. Može da traje nedeljama i mjesecima, i ispoljava se žudnjom za nikotinom, ljutnjom, bijesom, tjeskobom i razdražljivošću, nemirom, anksioznošću i usporenjem srčanog rada.

Prekid upotrebe nikotinskih preparata prati poseban apstinecijalni sindrom.

On  ima neke univerzalnosti, ali i gotovo uvijek i neku dozu specifičnog. Porast tjelesne težine najčešće prati prekid pušenja. Recidivi kod nikotinemije su česti, naročito u prvoj godini od prestanka nikotinizacije.

Simptomi aktunog trovanja nikotinom su izraženi kao: muka, povraća-nje, glavobolja, vrtoglavica, pojačana salivacija, tremor, blijedilo lica i slabost nogu. Kod težeg trovanja javljaju se: tahikardija, aritmija, stenokardični napadi, znojenje, proliv, a ponekad dolazi i do kolapsnih stanja i/ili zboh spazma krvnih sudova u glavi do tranzitornih kriza u cerebrovaskularnoj cirkulaciji.

U najtežim slučajevima može da se razvije potpuna slabost cirkulacije sa dominiranjem slabosti cereberovaskularne cirkulacije koja rezultira manjim i/ili većim fokalnim i difuznim lezijama u moždanoj masi, što na periferiji daje razne stepene pareza, paraliza i plegičnosti. U najtežim stepenima trovanja nastupa koma sa cerebralnim grčevima. Smrt može da nastupi iz više razloga, ali najčešće su paralize disanja, srčane smetnje, cerebrovaskularni spazmi sa lezijom u oblasti moždanog stabla što daje kardiorespiratorni zastoj.

Liječenje nikotinomanije je kompleksno. Prije svega su vrijedne pažnje da se pomenu osnovne mentalno - higijenske mjere koje dovode do pojačanja voljnjih dinamizma. Takve mjere u isto vrijeme dostižu dovoljan stepen kognitivnog saznanja o štetnosti nikotinskih proizvoda. Na osnovi kognitivnih saznanja mogle bi se praviti raznovrsne kombinacije averzivnog odnosa prema nikotinskim proizvodima i po njima sporoditi neki od programa odvikavanja od nikotinskim proizvodima.

Danas je moderno društvo svakodnevno prepuno programa odvikavanja od konzumiranja nikotinskih proizvoda. Programi se po načinu odvikavanja svrstavaju u postepene i radikalne programe. Prednost postepenih programa je u tome što daje manje apstinencijalne krize i tako dovodi organizam u homestazu.

Na drugoj strani izgleda da veće uspjehe imaju radikalni programi, jer bivši nikotinski zavisnik prolazi kroz dramatičnu apstinencijalnu krizu koja, između ostalog, i iskustveno umudruje zavisnika od duvanskih proizvoda. Kriza mu pokazuje svu težinu apstinencije i kao i u drugim odvikavanjima ova lica kasnije postaju dobri volonteri u propagiranju odvikavanja od konzumiranja nikotinskih n proizvoda i odvikavanju od nikotnizacije u bilo kojoj formi.

Medikamentozno koristi se često raniji antidepresiv: Bupropin HCL (Zyban) prema određenoj shemi, i daje dobre rezultate. Sličnog efekta su „emitacioni nikotinski preparati u obliku flastera i/ili guma za žvakanje“. Oni emituju nikotin u krvi, radi oktlanjanja želje za nikotizacijom. Ostale tehnike su različite, grupne i indivudalne, prema određenim programima, koji se projektuju i izvode multidisciplinarno, sa različtim rezultatima.